Na mijn opleiding tot master in de Communicatiewetenschappen voelde ik dat ik meer wilde in mijn leven. Dit vond ik in mijn vijfjarige opleiding tot lichaamsgericht therapeut. 'The body knows' is voor mij een belangrijk uitgangspunt in al wat ik doe, zeg en beslis, zowel in mijn werk met anderen als in mijn eigen leven. 

Nadat ik met succes was afgestudeerd als therapeut was mijn weg nog niet onmiddellijk duidelijk voor mij. Gelukkig kon ik al die tijd mijn ei kwijt als leerkracht humane wetenschappen. Ik vond en vind het fantastisch om met jongeren van 17 jaar te mogen onderzoeken wie ze precies zijn, wat hun sterktes en hun schaduwkanten zijn. Hen begeleiden in hun zoektocht naar wie ze zijn en wat ze willen in hun leven vond en vind ik nog steeds fantastisch.

Het zijn mijn eigen ervaringen rond het moederschap die mijn weg naar wat ik echt wilde duidelijk maakten voor mij. Mijn eerste ervaring was een van diepe teleurstelling en verlies. Tijdens de 12-weken echo bleek mijn kindje niet meer in leven te zijn. Dit terwijl ik me zo zwanger voelde, zo verlangde naar mijn eerste kind. Ten gevolge van mijn angst voor een curettage stelde mijn gynaecoloog voor om het vruchtje af te drijven. Een thuisbevalling van een dood vruchtje volgde. Mijn omgeving ging hier heel vluchtig mee om, kon niet begrijpen dat ik in een periode van diepe rouw zat. Ik voelde me  ontzettend alleen en onbegrepen.

Mijn tweede zwangerschap werd overschaduwd door angst om mijn sterk verlangde kind te verliezen. Maar hier ging de bevalling absoluut niet zoals ik wilde. Ik droomde van een mooie natuurlijke bevalling, maar het tegendeel werd waar. Door complicaties (wegvallen van de harttonen van mijn zoontje) werd ik in alle paniek op de operatietafel gelegd voor een spoedkeizersnede. Daar vastgebonden liggen, totaal machteloos alles moeten ondergaan, totaal in shock liggen klappertanden zonder dat iemand daar notie van maakt, ... Het was een nachtmerrie voor mij. Ik was totaal niet in orde, absoluut niet. Maar niemand had hier aandacht voor. Immers, de baby was toch gezond? Het was toch goed afgelopen? Het onbegrip van mijn omgeving deed me nog meer pijn. Alweer ging ik door een periode van eenzaamheid en het gevoel niet begrepen te zijn. Gelukkig vond ik fantastische therapeuten die me hier in hebben bijgestaan om alles te integreren. 

Mijn derde zwangerschap kende dan weer andere problemen. Door een menselijke fout werd me verteld dat ik een kans op 7 had dat mijn kind zwaar ziek zou zijn. Ik moest me voorbereiden op de beslissing of het kind al dan niet moest worden geaborteerd of niet. Een week lang leefde ik in pure wanhoop, verwarring en verdriet. Tot bij de vruchtwarenpunctie bleek dat mijn kindje helemaal in orde was, maar de dokter een rekenfout had gemaakt bij de triple test. Alle stress en verdriet voor niets. 

Helaas was dit niet het einde van het verhaal. Op 34 weken ging ik plots in arbeid. In het ziekenhuis kreeg ik tegen mijn wil allemaal producten toegediend die ik niet wilde (en achteraf ook met zekerheid bewezen is dat ik ze niet nodig had).  Die dag werd mijn dochter geboren, te klein om zelfstandig alles te kunnen. Een maand verbleven wij op neonatale intensieve zorgen, terwijl ik thuis een zoontje van 18 maanden had. Ik werd verscheurd. Ik wilde geen seconde van mijn dochters zijde wijken. Maar mijn omgeving en de dokters eisten dat ik regelmatig naar huis ging. Dit klopte niet voor mij. Hoe kon ik thuis zijn, terwijl mijn dochter in het ziekenhuis lag? Een zware en heftige periode volgde. Niet alleen tijdens de ziekenhuisperiode, maar ook later thuis. Mijn dochter voelde dat het niet ok was. Twee jaren heeft zij geweend en gekrijst.  Dit keer was Kleine K onze grote redding. Zij hebben ons opgevangen met warme, lieve en open armen. Ze gaven ons alles wat wij als gezin zo broodnodig hadden. 

Ondertussen voelde ik dat het thema van moederschap me helemaal in de ban had. Ik volgde opleidingen rond verbindend communiceren bij Justine Mol en How2talk2kids. Ik schuimde beurzen af zoals 'Puur en Hecht' in Groningen, absorbeerde als een spons alles wat te maken had met dit thema en las talloze boeken rond onvoorwaardelijk ouderschap. 

Ik werd uitgenodigd door vroedvrouwenpraktijken om lezingen te geven rond verbindend opvoeden en dit was mijn Lang Leven. Elke keer na een lezing kwam ik op wolken terug.  En ik verlangde naar nog meer. 

Ik schoolde me verder bij in Nieuwe Autoriteit (VUB), mentaal welzijn van ouders voor, tijdens en na de zwangerschap (UGent) en omgaan met stress en trauma (Agape). Ik voelde me klaar om ook andere ouders te ondersteunen. Want ik heb aan den lijve ondervonden dat het moederschap niet altijd over rozenblaadjes loopt en sta ondertussen zelf helemaal sterk in mijn schoenen om anderen warme ondersteuning te kunnen bieden in het ouderschap. 

 

Ondertussen geef ik niet alleen lezingen aan ouders. Ik word ondertussen gevraagd door kinderdagverblijven, overheidsinstellingen en scholen. Mijn droom is dat het gedachtegoed van verbindend opvoeden ingeburgerd geraakt bij alle instanties die met kinderen en jongeren te maken hebben.  En daar wil ik me volop voor inzetten.

 

Mijn man is mijn grote steun en toeverlaat in al wat ik doe. Hij maakt het mogelijk dat ik mijn passie in de wereld kan brengen, zowel op technisch, praktisch als moreel ondersteunend vlak. Waarvoor mijn diepste dank....