Ontlading

Gepubliceerd op 14 januari 2020 18:44

Een feed die ik al een hele tijd geleden schreef, maar die ik toch nog graag eens even deel...

Tijdens mijn lezing over verbindend opvoeden ga ik uitgebreid in op het belang van het erkennen en ruimte geven aan emoties. En vooral het belang van te kijken onder de waterspiegel, dus voorbij het gedrag en wat eronder schuilt. Met het prachtige weer van de voorbije dagen ging ik mijn kindjes graag met de fiets van school halen. Dit is een heuse onderneming die al snel een uur in beslag neemt aangezien we heel wat hellingen moeten trotseren en op tijd en stond moeten rusten, even spelen om daarna weer door te kunnen.
Na school merkte ik onmiddellijk dat het niet goed zat met mijn zoontje: niets was goed, hij ging bewust zo ver mogelijk van mij verwijderd op de bank zitten, elke weg was te lang, elke bergop te steil ... Ik ging raden naar zijn gevoelens aan de hand van stellingen. 'Jij had blijkbaar een lastige dag. Je bent ergens verdrietig om. Of het lijkt wel of je boos bent.' Niets hielp, hij besloot dat hij er niet wilde over praten.
Oke, dan maar via het lichaam. We hebben het geluk om door een prachtig bos naar huis te kunnen rijden, dus ik vroeg aan mijn zoontje om eens samen een boom omver te duwen om de frustraties eruit te krijgen. Helaas bleken de boomstronken in ons bos nogal flexibel en besloten ze mee te buigen in plaats van veel weerstand te bieden.
Oke, ander plan dan.
Ik nam een takje op de grond en gaf het voorbeeld door de tak te breken en tegelijk te zeggen: 'Ik ben boos omdat papa al zo lang ziek is en ik zo weinig kan doen om hem te helpen.'
Mijn zoon onmiddellijk: 'Ik ben boos omdat de kindjes daarstraks mijn zus pijn hebben gedaan' (Hmmmmm, nog een takje geven) 'Ik ben boos omdat X daarstraks op mijn plaats kwam zitten terwijl ik daar zat!' (Hmmmm, nog zonder woorden een takje geven). Vervolgens mijn zoontje met een kwetsbare en stille stem: 'Ik ben boos omdat iedereen die ik graag zie op vakantie gaat. Vorige week was Y weg en nu is Z weg. Iedereen waar ik graag mee speel, is altijd weg. (Oooooh, mijn gevoelig zieltje, ooh mijn wandelend hart.)
Ik: Ik denk dat het een goed idee is om een stok te zoeken die zo dik is als jouw kwaadheid en dan gooien we die ver weg. En dat deed hij met veel overtuiging.
En mijn dochter? Die deed vrolijk mee. 'Ik ben boos omdat de kindjes me daarstraks hebben geduwd op de schuif af en dat vond ik niet leuk!'

 

Gevolg: drie totaal ontladen zielen fietsten vrolijk verder door het bos en we hadden verder een topnamiddag...
Even stilstaan bij wat leeft en wat aandacht nodig heeft loont bijna altijd...

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.